Mercedes Sprinter – dane techniczne, wymiary, silniki

Mercedes Sprinter to auto dostawcze oferujące szeroki zakres konfiguracji wymiarów i jednostek napędowych – od historycznych wariantów 208D po najnowsze wersje z napędem na przednią oś i układem elektrycznym. W zależności od generacji i roku produkcji znajdziesz tu zupełnie inne dane techniczne, dlatego warto dokładnie prześledzić cały artykuł.

Historia modelu i dane techniczne pierwszej generacji

Produkcja Sprintera I ruszyła w 1995 roku, zastępując wysłużonego Mercedesa T1. W przeciwieństwie do poprzednika, nowy van otrzymał w pełni zabudowaną przednią część, w której w całości mieścił się silnik – poprawiło to wyciszenie kabiny i obniżyło zużycie paliwa. Przez jedenaście lat wytwarzania auta w Düsseldorfie i kolejnych montowniach, model przeszedł dwa istotne liftingi, a jego łączna produkcja przekroczyła 1,3 miliona egzemplarzy.

Pierwotnie Sprinter był dostępny w pięciu wariantach dopuszczalnej masy całkowitej – od lekkiego W901 (2,59 tony) przez W902 (2,8 tony), najpopularniejszy W903 (3,5 tony) aż po W904 (4,6 tony) z bliźniaczym ogumieniem tylnej osi. W 2001 roku gamę uzupełnił wariant W905 osiągający rzeczywistą DMC 5990 kg, przeznaczony głównie pod podwozia specjalistyczne z najmocniejszym silnikiem.

Dostępne wersje nadwozia i rozstawy osi

Konstrukcję oparto na trzech rozstawach osi, co pozwalało uzyskać zarówno zwarte auto do miasta, jak i przestronny furgon do transportu objętościowego. Poniższe zestawienie uwzględnia standardowy dach, który uzupełniała opcjonalna wersja podwyższona zwiększająca wysokość wnętrza do 1860 mm.

Szerokość pojazdu bez lusterek wynosi 1933 mm, co przy zwartej średnicy zawracania ułatwiało manewrowanie w miejskich uliczkach. W wersji o najdłuższym rozstawie osi długość przestrzeni ładunkowej sięgała 4215 mm, dając solidną przestrzeń nawet przy standardowym dachu. Po faceliftingu w 2000 roku ofertę rozszerzono o warianty podwoziowe z pojedynczą i podwójną kabiną, a liczba miejsc w wersji kombi dochodziła do dziewięciu łącznie z kierowcą.

Silniki Diesla i benzynowe w latach 1995–2006

Pierwsze lata produkcji opierały się na trzech sprawdzonych konstrukcjach. Bazowy diesel OM 601 o pojemności 2299 cm³ osiągał skromne 79 KM i maksymalny moment obrotowy 152 Nm. Wyżej stał pięciocylindrowy OM 602 oferowany w dwóch wariantach: 102-konnym (220 Nm) oraz 122-konnym (280 Nm) – oba z pojemności 2874 cm³. Dla odbiorców preferujących jednostki benzynowe przewidziano silnik M 111 o mocy 143 KM i momencie 215 Nm przy 3200–4700 obr./min.

Diesle sprzed liftingu miały żeliwne bloki i okazały się wyjątkowo trwałe, jednak nie spełniały już norm emisji spalin wprowadzanych na początku lat dwutysięcznych.

Przełom nastąpił w 2000 roku wraz z pojawieniem się gamy CDI. Wszystkie jednostki z rodziny OM 611 i OM 612 otrzymały wtrysk common-rail, zmieniając charakterystykę pracy na cichszą i bardziej elastyczną. Oto kluczowe wersje:

• 2.2 CDI R4 (208 CDI) – 82 KM, 200 Nm przy 1400–2600 obr./min,
• 2.2 CDI R4 (211 CDI) – 109 KM, 270 Nm przy 1400–2400 obr./min,
• 2.2 CDI R4 (213 CDI) – 129 KM, 300 Nm przy 1600–2600 obr./min,
• 2.7 CDI R5 (216 CDI) – 156 KM, 330 Nm przy 1400–2400 obr./min.

Średnica cylindra we wszystkich silnikach CDI wynosi 88 mm, a skok tłoka 88,4 mm, przy czym wariant R5 powstał przez dodanie jednego cylindra do sprawdzonej czterocylindrowej bazy. W 2001 roku pojawiła się zautomatyzowana skrzynia Sprintshift, która przy manualnej konstrukcji obniżała zużycie paliwa w porównaniu z klasycznym automatem.

Druga generacja Sprintera – większy wybór, nowocześniejsze technologie

Mercedes Sprinter II zadebiutował w 2006 roku na wystawie RAI Amsterdam jako konstrukcja bliźniacza z Volkswagenem Crafterem. Prace projektanta Laurenta Boulaya zaowocowały zwiększeniem każdego z wymiarów zewnętrznych – samochód urósł, oferując przestronniejsze wnętrze i ładownię. DMC wahało się od 3 do 5 ton, a ciekawym dodatkiem była wersja 4,6 tony z pojedynczym ogumieniem Super Single na tylnej osi, co dawało aż 1300 mm szerokości między nadkolami.

W standardowym wyposażeniu znalazł się adaptacyjny ESP, który na bieżąco wyliczał położenie środka ciężkości, dostosowując interwencję układu do aktualnego obciążenia pojazdu. Akumulator został przeniesiony w podłogę pod nogami kierowcy – strefę bezpieczniejszą podczas zderzenia. Wraz z listą opcji przyszły też kurtyny powietrzne, a także system MSS automatycznie wyłączający silnik po 3 sekundach postoju.

Wymiary furgonów i konfiguracje przestrzeni ładunkowej

Druga odsłona Sprintera otrzymała cztery rozstawy osi, z czego ostatni był przedłużeniem wersji z największą bazą. Dało to dostęp do jeszcze pojemniejszych zabudów – od zwartego furgonu do transportu w ciasnej zabudowie, po przestronną przestrzeń mieszczącą dwie europalety ustawione obok siebie.

Maksymalna pojemność 17 m³ wymagała zastosowania laminatowego, superwysokiego dachu. Średnica zawracania wahała się od 12,3 m dla najkrótszej wersji aż po 15,6 m dla obu przedłużonych konfiguracji, co nadal pozwalało sprawnie pokonywać zakręty na terenach przemysłowych.

Jednostki napędowe OM 646 i OM 651

W pierwszych latach produkcji gamę otwierał 88-konny diesel OM 646 o momencie 220 Nm przy 1600–2600 obr./min. Pośrednie moce 109 i 129 KM wypełniały najpopularniejsze zamówienia flotowe, a topową wersją przed rokiem 2009 był 150-konny motor osiągający 330 Nm przy 1800–2400 obr./min. Niezależnie od wariantu, wszystkie jednostki 2.2 CDI dzieliły pojemność 2148 cm³.

W 2009 roku gama przeszła gruntowną modernizację – silniki OM 651 z pojemnością 2143 cm³ zyskały 12 kg masy względem poprzedników, ale za to spełniały normę Euro 5 i seryjnie otrzymały filtr cząstek stałych.

Nowe oznaczenia odzwierciedlały zmienioną hierarchię mocy. Bazowa jednostka 95-konna oferowała 250 Nm przy 1400–2400 obr./min, wariant 129-konny powielał moment 305 Nm znany z poprzedniej serii, a szczytowe osiągi zapewniał motor 163-konny z imponującym maksimum 360 Nm dostępnym już od 1400 obr./min. Równocześnie z modernizacją diesli, flagowy silnik benzynowy V6 o pojemności 3498 cm³ dostarczał 258 KM i moment obrotowy 340 Nm przy 2500–5000 obr./min.

Facelifting w 2013 roku i zmiany w gamie silników

Odświeżenie na rok modelowy 2013 objęło zarówno stylistykę, jak i wyposażenie. Przeprojektowano przedni zderzak, reflektory oraz osłonę chłodnicy, nadając Sprinterowi bardziej muskularny wygląd. Wewnątrz pojawiły się fotele z grubszą tapicerką, nowy system audio Becker i zaktualizowana nawigacja. Z pakietów bezpieczeństwa dołączył asystent bocznego wiatru oraz system ostrzegania o martwym polu.

Pod maską zastosowano jednostki przystosowane do normy emisji spalin Euro VI. Podstawą pozostał rozwinięty silnik OM 651, jednak moc bazowej wersji spadła do 90 KM, a na szczycie listy stanął 190-konny diesel V6 o maksymalnym momencie obrotowym 440 Nm przy 1600–2600 obr./min. Dla flot poszukujących alternatywy paliwowej oferowano również wersję NGT przystosowaną do zasilania gazem ziemnym, która wykorzystywała benzynową jednostkę 1.8 o mocy 156 KM.

Trzecia generacja od 2018 roku

Nowy kierunek – napęd na przednią oś

Mercedes Sprinter III został w całości zaprojektowany przez koncern bez udziału Volkswagena, a jego premiera przypadła na luty 2018 roku. Stylistyka zewnętrzna nawiązuje do aut osobowych producenta – wąskie reflektory i charakterystyczna atrapa chłodnicy tworzą spójną linię z pozostałą ofertą marki. Największą nowością jest opcjonalny napęd na przednie koła (wariant W910), który dołączył do tradycyjnego RWD oraz układu 4×4. Wersje długie i ekstra długie pozostały jednak zarezerwowane dla napędu na tylną oś oraz obuosiowego.

W kwestii mas całkowitych dostępne są modele o DMC 3000 kg, 3190 kg, 3500 kg i 4100 kg, a na wybranych rynkach także do 5000 kg. Standardowe wyposażenie objęło system Keyless-Start, elektryczne wspomaganie kierownicy oraz asystenta bocznego wiatru. Zaawansowany system multimedialny MBUX z ekranem dotykowym 10,25 cala oraz rozbudowane pakiety bezpieczeństwa przesunęły Sprintera jeszcze bliżej klasy premium. Skrzynia biegów to 6-stopniowa manualna przekładnia albo 9-biegowy automat 9G-TRONIC.

Wymiary i wersje elektryczne

Inżynierowie przeprojektowali przestrzeń ładunkową, dostosowując ją do zmieniających się potrzeb flot. Poniższe zestawienie obrazuje wybrane konfiguracje furgonowe:

Wysokość wnętrza sięga 1719 mm dla niższego dachu i 2009 mm dla wariantu wysokiego, co ułatwia swobodną pracę wewnątrz furgonu. Równocześnie z wersją spalinową zaprezentowano odmianę eSprinter z silnikiem elektrycznym o zasięgu około 160 kilometrów i prędkością maksymalną 90 km/h. Pojemność baterii netto oscyluje w granicach od 35 kWh w podstawowym wariancie aż po 81 kWh w wersji o zwiększonym zasięgu, co przy średnim zużyciu energii ok. 27 kWh/100 km czyni go praktycznym narzędziem do zadań w logistyce miejskiej.

Całkowita liczba możliwych konfiguracji Sprintera III – uwzględniając wszystkie długości, wysokości dachu, wersje napędowe i wyposażenie dodatkowe – sięga nawet 1700 wariantów.

W pojeździe występuje kilka odmian jednostek wysokoprężnych z rodziny 2.2 CDI oraz mocniejszych diesli V6. Poszczególne warianty oznaczeń, jak 211 CDI, 214 CDI czy 215 CDI, kryją pod sobą zróżnicowane moce – od 114 KM przez 136 KM aż po wydajny motor 163-konny. Maksymalny moment obrotowy waha się od 280 Nm przy 1400–2400 obr./min do wartości przekraczających 360 Nm w mocniejszych konfiguracjach, co zapewnia elastyczność nawet przy dużym obciążeniu zestawu. Zużycie paliwa średnie według NEDC utrzymuje się w przedziale 6,6–7,5 l/100 km, a zasięg na pełnym zbiorniku przekracza często 700 kilometrów w trasie.