Volvo S40 – dane techniczne, wymiary, silniki

Dane techniczne Volvo S40 różnią się w zależności od generacji – pierwsza oferowała silniki 1.6–2.0 l (90–200 KM), a druga jednostki 1.6–2.5 l (100–230 KM), przy wymiarach długości od 4480 mm do 4515 mm. Zapraszamy do analizy wszystkich najważniejszych parametrów, które pomogą w świadomym wyborze tego modelu.

Historia modelu i pozycja na rynku

Produkcję szwedzkiego sedana rozpoczęto w 1995 roku jako odpowiedź na zapotrzebowanie rynku na pojazdy z segmentu C. Model ten zastąpił znane, lecz nieco przestarzałe auta oznaczone symbolami 440 i 460, wnosząc do oferty marki nowoczesną konstrukcję opracowaną przy współpracy z Mitsubishi. Bazował na płycie podłogowej Carismy, co pozwoliło obniżyć koszty produkcji i zaoferować niższą cenę w salonach.

Strategia firmy Volvo pozycjonowała go jako kompaktową limuzynę o cechach samochodu luksusowego, tworząc przystępniejszą cenowo alternatywę dla większego modelu S60. Zabieg ten okazał się trafny – na przykład w Wielkiej Brytanii cena S40 była o połowę wyższa niż bliźniaczego Mitsubishi, co nie zniechęciło klientów. Właśnie ta nieduża, prestiżowa sylwetka przyciągała nabywców szukających trwałego i bezpiecznego auta. Szwedzka marka wyraźnie podkreślała w materiałach reklamowych, że najważniejszym priorytetem jest ochrona pasażerów, i znajdowało to odzwierciedlenie w wynikach testów zderzeniowych.

Wymiary i masa – co zmieniało się na przestrzeni lat?

Wielkość nadwozia ewoluowała pomiędzy generacjami, dostosowując się do rosnących wymagań dotyczących przestronności kabiny. Poniższe zestawienie uwidacznia kluczowe parametry obu wydań modelu.

Mimo zwiększonych wymiarów zewnętrznych w drugiej generacji pojemność bagażnika spadła z 471 do 404 litrów. Zmniejszyła się za to masa własna w wersjach podstawowych – najlżejsza wczesna S40 ważyła 1190 kg, podczas gdy odmiana z lat 2004–2012 startowała od 1311 kg. Warto dodać, że ładowność była wystarczająca do codziennych zadań, a dopuszczalna masa całkowita sięgała 1980 kg w bogatszych wariantach wyposażenia.

Rozstaw osi urósł z 2562 mm do 2640 mm, co bezpośrednio wpłynęło na ilość miejsca na tylnej kanapie. Co ciekawe, w wielu egzemplarzach pierwszej serii kierowcy narzekali na stosunkowo małe wnętrze w stosunku do gabarytów – właśnie z powodu krótszego rozstawu kół.

Silniki i osiągi – przegląd jednostek napędowych

Źródłem napędu w obu generacjach były wyłącznie silniki spalinowe, benzynowe i wysokoprężne, sprzęgane z manualnymi lub automatycznymi skrzyniami biegów. Napęd przenoszono na przednią oś, choć w topowych odmianach drugiej generacji pojawiła się też opcja 4×4.

Gama benzynowa pierwszej generacji

W pierwszych latach produkcji klienci mogli wybierać spośród kilku rzędowych czterocylindrówek. Bazowy motor 1.6 generował 109 KM i 145 Nm momentu obrotowego, rozpędzając auto do 190 km/h. Znacznie dynamiczniejsze wrażenia zapewniał silnik 1.9 T4 o mocy 200 KM i momencie 300 Nm – sprint do 100 km/h trwał 7,3 sekundy, a wskazówka prędkościomierza zatrzymywała się na wartości 235 km/h.

W gamie znalazł się też motor 2.0T o mocy obniżonej do 160–165 KM, który przy momencie 240 Nm zapewniał przyspieszenie do setki w 8,5 sekundy i prędkość maksymalną 220 km/h. Godną uwagi jednostką okazał się wolnossący 2.0 rozwijający 136–140 KM, plasujący się pomiędzy podstawowym 1.6 a doładowanymi odmianami.

Wysokoprężne diesle w S40 I

Zwolennicy oleju napędowego również mieli w czym wybierać. Najsłabszy turbodiesel 1.9 TD oferował 90 KM i 176 Nm, co wystarczało do rozpędzenia sedana do 180 km/h, ale wymagało aż 13 sekund do osiągnięcia setki. Mocniejszy wariant 1.9 Di rozwijał już 115 KM i 265 Nm, skracając czas rozpędzania do 10,5 sekundy i podnosząc prędkość maksymalną do 195 km/h.

Sporym zainteresowaniem cieszyły się także pośrednie wersje: 95-konna o momencie 190 Nm oraz 102-konna z momentem 215 Nm. Ostatnia z nich notowała przyspieszenie 0–100 km/h w 12 sekund i prędkość szczytową 185 km/h, co w latach 90. stanowiło przyzwoity wynik dla oszczędnego diesla.

Jednostki benzynowe drugiej generacji

W nowszej odsłonie modelu konstruktorzy sięgnęli po rzędowe piątki oraz czterocylindrowce o większych pojemnościach. Podstawowy motor 1.6 (1596 cm³) nadal dostarczał 100 KM i 150 Nm, ale sprint do setki wydłużył się do 11,9 sekundy, a prędkość maksymalna spadła do 185 km/h. W zamian oferowano lepszą kulturę pracy i niższe zużycie paliwa.

Topową propozycją został silnik T5 2.5 – pięciocylindrowa jednostka o pojemności 2521 cm³, mocy 230 KM i imponującym momencie 320 Nm. Rozpędzała ona sedana do 100 km/h w 6,8 sekundy i pozwalała osiągnąć 240 km/h. Wrażenia z jazdy tym wariantem były znacznie bardziej sportowe niż w pierwszej generacji.

W katalogu nie zabrakło też wersji pośrednich: silnik 2.0 o mocy 145 KM i momencie 185 Nm (9,5 s do setki i 210 km/h), 2.4 wolnossący (140 KM, 220 Nm, 9,9 s, 205 km/h) oraz 2.4i (170 KM, 230 Nm, 8,1 s, 220 km/h). Każdy z nich skonfigurowano z pięcio- lub sześciobiegową manualną przekładnią bądź automatem Geartronic.

Warianty diesla w drugiej odsłonie

Paletę jednostek wysokoprężnych oparto na silnikach konstrukcji Forda i uznanej pięciocylindrowej jednostce Volvo. Bazowy 1.6D (1560 cm³) o mocy 109 KM i momencie 240 Nm rozpędzał auto do 190 km/h, a pierwszą setkę osiągał w 11,4 sekundy. Wyżej pozycjonowano 2.0D (136 KM, 320 Nm) ze sprintem do setki w 9,5 sekundy i prędkością maksymalną 205 km/h. Szczytowym dieslem był pięciocylindrowy D5 2.4 o pojemności 2400 cm³, mocy 180 KM i potężnym momencie 400 Nm. Jego osiągi – 7,9 sekundy do 100 km/h i 225 km/h prędkości maksymalnej – stawiały go w roli godnego konkurenta odmian benzynowych.

Wyposażenie i systemy bezpieczeństwa

Szwedzka firma przywiązywała dużą wagę do ochrony pasażerów, co widoczne jest w ewolucji wyposażenia obu generacji. Gama dostępnych dodatków stale się poszerzała, podobnie jak lista systemów wspomagających kierowcę.

Rozwój funkcji bezpieczeństwa

Pierwsza generacja zdobyła 4 na 5 możliwych gwiazdek w teście Euro NCAP, co było wówczas jednym z lepszych wyników w segmencie C. W drugiej odsłonie poprawiono konstrukcję nadwozia i rozszerzono pakiet poduszek powietrznych, dzięki czemu sedan otrzymał maksymalną notę – 5 gwiazdek. Wśród systemów, które pojawiły się po liftingu w 2007 roku, znalazł się system BLIS, monitorujący martwe pole w lusterkach. Standardem stał się układ antypoślizgowy DSTC oraz ABS i ESP.

Nie zabrakło też zaawansowanych reflektorów bi-ksenonowych z funkcją doświetlania zakrętów, które znacząco poprawiały widoczność po zmroku. Już wcześniej, bo podczas premiery drugiej generacji, wprowadzono inteligentny system informowania kierowcy IDIS, który czasowo blokował mniej istotne komunikaty w sytuacjach wymagających skupienia.

Model S40 uzyskał 4 na 5 gwiazdek w teście Euro NCAP w swojej pierwszej generacji, a druga podniosła ten rezultat do maksymalnych 5 gwiazdek.

Wersje wyposażeniowe i komfort

Druga generacja oferowana była w kilku poziomach wykończenia, między innymi Kinetic, Momentum, Summum oraz R-Design. Już bazowa odmiana zapewniała klimatyzację automatyczną, elektrycznie sterowane szyby, radioodtwarzacz CD i 6 poduszek powietrznych. Opcjonalnie można było zamówić podgrzewane przednie fotele, skórzaną tapicerkę, czujniki parkowania czy tempomat. Firma dbała też o doznania akustyczne – 12-głośnikowy zestaw audio Premium Sound z dźwiękiem w systemie Dolby Pro Logic II potrafił zmienić kabinę w salę koncertową, a gniazdo iPod ułatwiało korzystanie z własnej biblioteki muzycznej.

W bogatszych wersjach pojawiała się skórzana wielofunkcyjna kierownica, komputer pokładowy i światła przeciwmgłowe. Do listy dodatków trafił też czujnik deszczu i zmierzchu, automatycznie reagujący na zmianę pogody. Taka konfiguracja czyniła z kompaktowego sedana pojazd o cechach auta luksusowego, co w połączeniu z precyzyjnym układem kierowniczym i dobrze zestrojonym zawieszeniem podnosiło komfort jazdy.

Ciekawostki i sportowy rodowód

Niewiele osób wie, że litera S w nazwie symbolizuje nadwozie typu Sedan i była przedmiotem sporu między firmami Volvo a Audi. Szwedzi zamierzali nazwać swój model S4, jednak oznaczenie to było już zarezerwowane przez niemieckiego producenta dla usportowionej wersji A4. W rezultacie zdecydowano się na symbol S40.

Auto miało również epizod motorsportowy – 1 stycznia 1997 roku otrzymało homologację do wyścigów w klasie Super Turing. Już w 1998 roku załoga w składzie Jim Richards i Rickard Rydell triumfowała w prestiżowym wyścigu AMP Bathurst 1000. Ponadto maszyna regularnie pojawiała się w brytyjskiej serii BTCC, co budowało dynamiczny wizerunek marki.

Całkowita sprzedaż obu generacji przekroczyła niemal 603 000 egzemplarzy, co plasuje ten pojazd wśród najchętniej wybieranych aut swoich czasów.

W 2004 roku światło dzienne ujrzała niecodzienna kampania reklamowa zatytułowana „The Mystery of Dalarö”. Ośmiominutowy film opowiadał historię 32 osób, które tego samego dnia kupiły S40 u lokalnego dealera. Scenariusz zrealizował Spike Jonze, choć oficjalnie podpisał się pod nim fikcyjny reżyser Carlos Soto.